Przyłącze wodociągowe kanalizacyjne sieci wod-kan

Budowa sieci i przyłączy wodno-kanalizacyjnych. Przyłącza realizujemy według  wytycznych zarządców sieci wod-kan oraz zgodnie z wiedzą i sztuką budowlaną.

Opis

Przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne
Przyłącza wod-kan

Przyłącze wodociągowe kanalizacyjne budowa awarie. Na początek definicja przyłączy wod-kan:

Przyłącze wodociągowe– odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym.

Przyłącze kanalizacyjne– odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości.

 

 


Czy zastanawialiśmy się kiedyś, jeszcze przed awarią, nad znalezieniem należytego hydraulika? Zapewne nie, co było z naszej strony, bardzo dużym lapsusem. Niestety zazwyczaj szukamy odpowiedniego specjalisty, dopiero w chwili, gdy przydarzy nam się awaria na przyłączu wodociągowym czy kanalizacyjnym. Cóż a my musimy mieć na gwałt naprawiony defekt, ponieważ na przykład całą łazienkę zalała nam woda z ubikacji, a jakby nie patrzeć, jest to niezbędny element w mieszkaniu, by móc normalnie funkcjonować, więc musi on być dostępny 24 godziny na dobę. Jeśli wcześniej już znaleźliśmy odpowiednią firmę już wcześniej, zazwyczaj nie ma z tym problemu, ponieważ dzwonimy i w niedługim okresie czasu, fachowiec jest już u nas i usuwa taką usterkę. Oczywiście bywają okoliczności, kiedy ktoś ma już dużo zamówień na dany dzień i nie jest w stanie do nas szybko przyjechać, jednak na pewno przyślę kogoś, kto będzie w stanie poradzić sobie z zadań, tak samo dobrze. Niestety większość z ludzi, nie ma takiego fachowca w zanadrzu i szuka go dopiero gdy coś ulegnie awarii, a to niestety oznacza brak rozeznania i możemy trafić na kogoś, kto swoją pracę wykona tak by tylko zaczęło wszystko działać do momentu zapłacenia i ewentualnie chwilę po wyjściu specjalisty. Tego typu sytuacja, zdarzają się bardzo często, w momencie gdy wybieramy fachowca przez gazetę, ponieważ jest to najprostsza i w dalszym ciągu najbardziej zwyczajna kwestia reklamy. Przy wyborze internetowym, posiadamy już trochę więcej informacji, dotyczących zarówno samej usługi, jak i fachowca, który zostaje do nas przysłany. Po za tym wygląd strony internetowej, może również świadczyć o tym, jakie podejście do klienta i profesjonalizmu ma dana osoba. Jeśli na przykład strona internetowa jest dobrze i porządnie wykonana, posiadamy pewność, że ktoś na nią wydał spore pieniądze, a co za tym idzie na pewno chce wyglądać w oczach klientów, jak prawdziwy specjalista i wierzy w swoje umiejętności, tak by inwestować w swoją reklamę. Sprawa wygląda bardzo podobnie z utrzymywaniem się pozycji w wyszukiwarkach internetowych, im wyżej jest dana strona, tym musiała być lepiej pozycjonowana. Jeśli chodzi o ceny przyłącza, to nie powinniśmy się bardzo nimi sugerować i określać, że jeśli ktoś za taką samą usługę, pobiera większą opłatę, to znaczy, że jest lepszy. Chyba każdy z nas pamięta taki program telewizyjny jak “Usterka”, w którym można było zauważyć, że nawet osoby robiące największa partactwo, są w stanie pobrać podwyższoną kwotę od klienta, od firmy, która wykonała swoją pracę w stu procentach poprawnie i profesjonalnie. A jakie są najczęstsze awarie, o które powinniśmy się martwić z góry.

Przede wszystkim martwimy się o hermetyczność wszystkich systemów kanalizacyjnych i wodociągowych, ponieważ jak pokazują statystyki, w drugiej kolejności są zatkania, spowodowane czynnikami zewnętrznymi, więc raczej nie powinniśmy zaliczać tego jako uszkodzenie z zaskoczenia, ze względu, że w większości przypadków winni są sami użytkownicy, no chyba, że sprawcą jest dziecko, które nie do końca było w stanie określić, co stanie się w zaistniałych uwarunkowaniach.

Przyłącze wodociągowe

Uzbrojenie terenu /przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne/

Infrastruktury technicznej obiektu budowlane go nie można rozpatrywać odrębnie od infrastruktury działki budowlanej, czyli inaczej mówiąc „uzbrojenia terenu“. Przez „uzbrojenie terenu“ rozumie się urządzenia infrastruktury technicznej tj. drogi oraz wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Podłączenie do infrastruktury stanowi warunek dla fizycznego rozpoczęcia procesu budowlanego, którego organizacja, zgodnie z Prawem budowlanym, należy do obowiązków inwestora.

awaria przyłącze wodociągowe kanalizacyjne

Podstawową czynnością inwestora lub jego pełnomocnika, którym może być inwestor zastępczy, generalny realizator lub generalny wykonawca jest uzyskanie dostępu do sieci ogólnokrajowych i gminnych oraz zawarcie umów na do stawę mediów. Każda działka budowlana, przewidziana pod za budowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia (uzbrojenia) działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Według art. 15 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków realizację budowy przyłączy do sieci zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Zatem adresatem cytowanego przepisu jest osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci (przyszły odbiorca usług) na którą ustawodawca nakłada obowiązek poniesienia nakładów na budowę takich przewodów. Warto jednak zwrócić uwagę, że zachowanie się adresata polega jedynie na poniesieniu kosztu budowy przyłączy, co z jednej strony stanowi realizację treści ustawowego obowiązku adresata, ale z drugiej nie czyni niemożliwą (zakazaną) sytuację, w której to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wybuduje przyłącza, lecz na koszt osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Norma pozostawia bowiem otwartą kwestię podmiotu, który fizycznie wykona przyłącza, wskazując jedynie, że koszty takiej budowy poniesie przyszły odbiorca usług.

Koszty przyłączenia budynku do sieci

Wobec tego przyjąć należy, że każdy – w tym również przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne – może wybudować przyłącza, działając w imieniu i na rzecz osoby ubiegającej się o przyłączenie do sieci. Skoro ustawodawca wskazuje, że koszty budowy przyłącza ponosi przyszły odbiorca usług, to nie jest możliwe finansowanie przyłączy przez inne podmioty, w tym także gminę. Oznacza to, że nawet wówczas, gdy gmina z różnych względów będzie miała wolę uczestniczenia w kosztach przyłącza wodociągowego czy kanalizacyjnego, dopuszczalność takiej praktyki jest wątpliwa. Brak jest bowiem norm kompetencyjnych, które upoważniałyby np. radę gminy do podjęcia uchwały określającej zasady partycypowania w kosztach budowy przyłączy.

Zakres przyłącza wodociągowego

Sprawa budowy przyłączy znacznie się komplikuje, gdy – na gruncie przepisów ustawy o zaopatrzeniu zbiorowym… – dochodzi do ustalenia zakresu kosztów ponoszonych przez osoby ubiegające się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Co prawda ustawa precyzuje początek przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, wskazując na miejsce włączenia odpowiednio: wewnętrzną instalację wodociągową i wewnętrzną instalację kanalizacyjną, lecz jednocześnie nie rozstrzyga expressis verbis, gdzie przyłącza znajdują swoje zakończenie. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że ustawa z pewną konsekwencją za przyłącze uznaje zawsze przewód, który łączy ze sobą dwa inne elementy infrastruktury, tj. instalację wewnętrzną budynku z siecią. Jest jednak pewna różnica, gdyż przyłącze kanalizacyjne łączy instalację wewnętrzną z siecią. Natomiast przyłącze wodociągowe odwrotnie, gdyż łączy sieć z instalacją wewnętrzną.

W myśl art. 2 pkt 5 tej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przyłączem kanalizacyjnym jest odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zmiana tego terminu w stosunku do poprzedniego stanu prawnego polega wyłącznie na tym, że w przypadku, gdy na terenie nieruchomości odbiorcy usług nie znajduje się studzienka, to przyłączem kanalizacyjnym jest odcinek od budynku do granicy nieruchomości gruntowej, a nie jak poprzednio: odcinek od granicy nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Natomiast gdy na nieruchomości odbiorcy jest zlokalizowana studzienka, przyłącze rozumiemy jako odcinek za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku do sieci. Takie rozróżnienie nie pozostaje bez znaczenia dla treści obowiązków pokrycia kosztów budowy przyłącza kanalizacyjnego przez osobę ubiegającą się o przyłączenie nieruchomości do sieci i może prowadzić do różnego traktowania takich podmiotów.

O ile bezsporne pozostaje rozumienie przyłącza kanalizacyjnego, w przypadku braku studzienki, gdyż taki przewód będzie znajdował swoje zakończenie zawsze na granicy danej nieruchomości gruntowej, to spory może powodować sytuacja ustalenia zakresu przyłącza, gdy w obrębie zabudowanej nieruchomości odbiorcy usług będzie posadowiona studzienka. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia nie jest możliwe bez przywołania stosownych przepisów prawa budowlanego określających, co jest wewnętrzną instalacją kanalizacyjną, gdyż tam znajduje swój początek przyłącze kanalizacyjne. Ta kwestia ma zasadnicze znaczenie, gdyż jak wcześniej podniosłem – przyłącze kanalizacyjne łączy instalację wewnętrzną z siecią, a nie odwrotnie.

Według tych przepisów instalacją kanalizacyjną jest układ przewodów kanalizacyjnych w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodów z przyborami kanalizacyjnymi w pomieszczeniach, a zakończenie na wlotach poziomych przewodów kanalizacyjnych do pierwszych od strony budynku studzienek umieszczonych na zewnątrz budynku. Jeżeli zatem na danej zabudowanej nieruchomości znajduje się studzienka, to począwszy od tej studzienki (…za pierwszą studzienką licząc od strony budynku…) przyłącze kanalizacyjne będzie znajdowało swój początek. Jednak czy podobnie jak ma to miejsce w przypadku braku studzienki (…a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej…), przyłącze kanalizacyjne zakończy się na granicy nieruchomości gruntowej?

W trakcie prac legislacyjnych podnoszony był zasadniczy argument przemawiający za uznaniem, że przyłącze kanalizacyjne w każdym przypadku (bez względu na to, czy jest studzienka) będzie znajdowało swoje zakończenie w granicy nieruchomości, a to wobec przepisów Kodeksu cywilnego art. 47-50 oraz art. 191. Podnoszono, że zgodnie z zasadą superficies solo cedit przyszły odbiorca może finansować budowę przyłączy wyłącznie w granicach nieruchomości stanowiącej przedmiot jego własności. Inne rozwiązanie narusza powołane uregulowania kodeksowe. Taki pogląd był prezentowany nie tylko, jeśli chodzi o przyłącza kanalizacyjne, ale także przyłącza wodociągowe. Zatem pomimo że art. 2 pkt 6 ustawy o zbiorowym… traktuje przyłącze wodociągowe jako odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową (określanego od strony sieci, tj. miejsca włączenia, odwrotnie w przypadku przyłącza kanalizacyjnego) z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym, to odwołując się do przepisów Kodeksu cywilnego, prezentowane było stanowisko, iż także przyłącze wodociągowe znajduje swoje zakończenie w granicy nieruchomości odbiorcy usług. Przyjmowano również, że poza granicą nieruchomości gruntowej znajdować się będą wyłącznie urządzenia wodociągowe lub kanalizacyjne, o których mowa w art. 2 pkt14 i 16 ustawy o zbiorowym o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Kodeks cywilny a przyłącza wodociągowe

Ponieważ problem ma doniosłe znaczenie praktyczne, stąd – odwołując się do przepisów Kodeksu cywilnego – wymaga rozważenia in concreto, czy uprawniony jest pogląd, iż granica nieruchomości gruntowej może przesądzać o tym, czy dana rzecz (w tym przypadku odcinek przewodu) do granicy nieruchomości gruntowej odbiorcy usług stanowi część składową tej nieruchomości, a poza tą granicą wchodzi w skład przedsiębiorstwa.

Według art. 47 § 2 k.c. częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przepis wskazuje, że część składowa wraz z pozostałymi częściami rzeczy musi stanowić pewną całość w sensie gospodarczym, przy czym związek ten powinien być tego rodzaju, iż odłączenie części składowej spowoduje uszkodzenie lub istotną zmianę całości albo odłączonej części. Prawnym wyrazem tego połączenia jest zakwalifikowanie przedmiotów połączonych z innymi rzeczami jako części składowych, co oznacza, że przedmioty te tracą swój samodzielny byt także w sensie prawnym, a więc przestają być odrębnymi rzeczami. W myśl art. 47 § 1 k.c. właścicielem części składowej jest zawsze właściciel rzeczy głównej.

Przykładowo rodzaje części składowych gruntu wymienia art. 48 k.c., zgodnie z którym, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Treść przepisu wskazuje więc, że zarówno konstrukcje sztuczne (np. przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne) jak również to, co na gruncie wyrosło w sposób naturalny, stanowi jego część składową.

Własność rzeczy ruchomej

Dopełnieniem dyspozycji art. 48 k.c. jest art. 191 k.c., zgodnie z którym własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową. Zatem to, co na gruncie zostało wzniesione lub zasadzone, dzieli los prawny tego gruntu, gdyż zarówno art. 48 k.c. i 191 k.c. wypowiadają zasadę superficies solo cedit. Połączenie rzeczy ruchomej z nieruchomością w sposób wskazany w art. 191 k.c. rodzi więc określone skutki prawne. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest rozciągnięcie na przyłączoną rzecz ruchomą (w istocie część składową nieruchomości) praw rzeczowych, jakie w chwili połączenia obciążały tę nieruchomość.

Jednak wskazana zasada doznaje dość istotnego ograniczenia w treści art. 49 § 1 k.c., zgodnie z którym urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Wnioskując a contrario, jeżeli urządzenia wskazane w art. 49 § 1 k.c. nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa, to należą do części składowych nieruchomości. Ponieważ wejście w skład przedsiębiorstwa może nastąpić wyłącznie na podstawie zdarzeń prawnych znanych prawu cywilnemu (np. umowy przenoszącej własność), to do tego czasu właścicielem przyłącza pozostaje właściciel nieruchomości. Oznacza to, że do momentu przeniesienia własności przyłącza sfinansowanego przez właściciela danej nieruchomości na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne pozostaje jego właścicielem jako części składowej nieruchomości. Z tych względów uważam za nieuprawniony pogląd, iż jakoby do granicy nieruchomości gruntowej przyłącze jest częścią składową tej nieruchomości, zaś poza jej granicami wchodzi w skład przedsiębiorstwa.

Takie stanowisko jest przy tym zbieżne z nową linią orzeczniczą Sądu Najwyższego w sprawie art. 49 k.c.. Zdaniem SN w skład przedsiębiorstwa nie może wejść cokolwiek, do czego nie przysługują przedsiębiorstwu jakieś prawa majątkowe. Nie mogą one wynikać z samych faktów, lecz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa cywilnego podstawą nabycia tych praw muszą być określone zdarzenia prawne (np. czynność prawna bądź czyn niedozwolony), a tylko wyjątkowo – bezpośrednia i wyraźna wola ustawodawcy. W odniesieniu do poszczególnych elementów infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej oznacza to, że przez ich fizyczno-funkcjonalną integrację z siecią przedsiębiorstwa nie stają się one automatycznie jego częściami składowymi.

Co prawda w judykaturze, wspartej przez uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 1991 r., W 4/91 (OTK 1991, poz. 22), dominuje tendencja do rozszerzającej wykładni art. 49 k.c., polegającej na upatrywaniu w nim nie tylko treści “negatywnej“, wyłączającej wymienione tam urządzenia z zakresu pojęcia część składowa gruntu, ale także treści “pozytywnej“, to znaczy samoistnej podstawy do przejścia przedmiotowych urządzeń na własność przedsiębiorstwa, ale koncepcja ta jest w doktrynie krytykowana.

W literaturze prawniczej coraz powszechniej prezentowany bywa pogląd, że urządzenia z art. 49 k.c., nawet w chwili fizycznego połączenia z siecią pozostają – w aktualnych warunkach ustrojowych, zwłaszcza wobec konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., Dz.U. Nr 78 poz. 483) – nadal częścią składową tej nieruchomości, na której je zbudowano, a w skład przedsiębiorstwa wchodzą tylko na podstawie zdarzeń prawnych znanych polskiemu prawu cywilnemu, i tak należy interpretować warunkowy zwrot “jeżeli wchodzą w skład“, a nie jako kwestię faktu w postaci włączenia do sieci.

Pomimo że coraz powszechniej w sprawie art. 49 k.c. dominuje przedstawione powyżej stanowisko, nie można wykluczyć, że w praktyce będą nadal prezentowane poglądy, iż przyłącze (bez względu na to, czy wodociągowe, czy kanalizacyjne) kończy się w granicy nieruchomości gruntowej odbiorcy usług. Niekiedy można bowiem spotkać się z powoływaniem praktycznego uzasadnienia dla takiej tezy, a zwłaszcza przy realizacji budowy i rozbudowy urządzeń. Podnoszone są argumenty za budową sieci do granicy nieruchomości gruntowej po to, aby wykluczyć sytuacje powtórnej odbudowy nawierzchni drogi przez osobę ubiegającą się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Trudno takim argumentom odmówić logiki, lecz nie znajduje ona swojego uzasadnienia w przepisach ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a także w przepisach Kodeksu cywilnego.

Korzystanie przez przedsiębiorstwo z przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych

Wykładnia art. 49 k.c. nie pozostaje bez znaczenia dla oceny sytuacji korzystania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z przyłączy. Dlatego też, w pełni podzielając stanowisko, zgodnie z którym fakt przyłączenia przyłącza do sieci nie powoduje przejścia prawa własności do tego przyłącza, uważam, iż właścicielem przyłącza pozostaje osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci – oczywiście do czasu, gdy strony (przedsiębiorstwo i odbiorca nie ustanowią innej formy korzystania np. w drodze umowy o charakterze prawno rzeczowym czy obligacyjnym). Skoro po myśli art. 15 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków koszty budowy przyłączy ponosi przyszły odbiorca usług, a fakt przyłączenia nie skutkuje przejściem prawa własności na podstawie art. 49 k.c. w związku z art. 191 k.c., to właścicielem przyłączy pozostaje osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci (odbiorca usług). W związku z tym jest również odpowiedzialna za jego należyte utrzymanie, o czym stanowi art. 5 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ponieważ ustawodawca enumeratywnie nie wymienia przyłączy w definicjach legalnych urządzeń, to przepis art. 31 ustawy o zbiorowym nie znajdzie zastosowania dla chociażby określenia obowiązku przedsiębiorstwa zawarcia umowy określającej zasady korzystania z przyłączy.

W sprawie przyłączy Sąd Najwyższy przyjął, że konsument musi najpierw własnym sumptem postawić budynek wyposażony w wewnętrzne instalacje i przyłącza, po czym może dopiero żądać przyłączenia do sieci, a przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie może mu tego odmówić, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie uchwalanym przez radę gminy oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług (art. 15 ust. 4 ustawy o zbiorowym…).

Wspomniane przyłączenie jest czynnością faktyczną o czysto technicznym charakterze i samo przez się nie upoważnia jeszcze żadnej ze stron do korzystania z tej części sieci. Taką podstawę stanowi dopiero umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawarta pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług na jego pisemny wniosek, który aktualizuje odpowiedni obowiązek po stronie przedsiębiorstwa (art. 6 ust. 1 i 2). Wśród elementów treści tej umowy, przykładowo wymienionych w art. 6 ust. 3 ustawy, jest między innymi określenie ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz “warunków ich świadczenia“ (pkt 1). Do tej dość ogólnikowej kategorii “warunków świadczenia usług“ należałoby w szczególności zaliczyć uzgodnienie tytułu prawnego, na podstawie którego odbiorca stawia wybudowane na swój koszt przyłącza “do dyspozycji“ przedsiębiorstwa w celu umożliwienia mu świadczenia przedmiotowych usług, a przez to samo – korzystania z tychże usług. W tym zakresie, wobec braku jakichkolwiek ustawowych nakazów bądź zakazów, strony korzystają – w granicach zakreślonych przez art. 3531 k.c. – z ogólnej swobody kontraktowania, a więc mogą stosunek prawny ułożyć według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Ze względu na treść tytułu prawnego do korzystania z przyłączy przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz następstwami jego obowiązków w zakresie ich utrzymania można wyróżnić trzy sytuacje:

– gdy przedsiębiorstwu będzie przysługiwało prawo własności do przyłączy,

– gdy przedsiębiorstwo będzie władało przyłączami na podstawie innych aniżeli własność tytułów prawnych,

– gdy przedsiębiorstwo nie będzie posiadało żadnego tytułu prawnego do przyłączy.

W zależności od tego, jakie w praktyce danego przedsiębiorstwa będą stosowane zasady korzystania z przyłączy, umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków rozstrzygnie o obowiązkach stron co do ich utrzymania.

Opłaty za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym

W świetle przepisów ustawy o drogach publicznych przyłącza są traktowane jako urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządcy drogi. Dlatego też zarówno zajęcie pasa drogowego, jak i umieszczenie przyłączy w pasie drogowym wymaga stosownego zezwolenia wydawanego przez zarządcę drogi w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1, 2 pkt 2 oraz ust. 3, 5, 11, 13 i 13a tej ustawy. Najczęściej – w przypadku przyłączy – jedna decyzja zezwalająca na zajęcie rozstrzyga o obowiązkach opłatowych, tj. opłacie za zajęcie pasa oraz opłacie za umieszczenie urządzeń w pasie. W pierwszym przypadku taką opłatę wnosi podmiot zajmujący pas, a więc ten, który w imieniu i na rzecz osoby ubiegającej się o przyłączenie do sieci buduje przyłącze. Natomiast – jak chodzi o obowiązek opłatowy związany z umieszczeniem urządzeń w pasie – to można spotkać decyzje, które nakładają na przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne ciężar ponoszenia opłaty corocznej, tj. za kolejne lata umieszczenia przyłączy w pasie drogowym.

Przynajmniej z dwóch względów taka praktyka może budzić zastrzeżenia. Po pierwsze, skoro właścicielem przyłączy – do czasu zaistnienia zdarzenia prawnego, na podstawie którego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nabędzie prawo własności do przyłączy – jest odbiorcą usług, to do tego czasu pozostaje on właścicielem i opłata za umieszczenie przyłączy w pasie drogowym powinna być ponoszona właśnie przez ten podmiot. Po wtóre, można in genere podać w wątpliwość, czy opłata za umieszczenie urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządcy drogi (w tym przypadku przyłączy) może być pobierana jako opłata roczna stosowana periodycznie, a więc w znaczeniu coroczna.

Ponieważ taką opłatę pobiera i nalicza, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi, a podmiot zobowiązany reguluje opłatę w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna (art. 40 ust. 11 i ust. 13 tej ustawy), to nie istnieje możliwość jej ponownego ustalenia i pobrania w innej chwili. Z kolei przepisy ustawy nie wprowadzają podstawy prawnej do wydawania przez zarządcę drogi corocznych decyzji administracyjnych, a przecież opłata powinna być w całości obliczana przy wydawaniu decyzji zezwalającej na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym.

Zgodnie z art. 40 ust. 5 ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym.

Odcięcie przyłącza wodociągowego

Zgodnie z art. 40 ust. 5 ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym.

  1. przyłącze wodociągowe lub przyłącze kanalizacyjne wykonano niezgodnie z przepisami prawa
  2. odbiorca usług nie uiścił należności za pełne dwa okresy obrachunkowe, następujące po dniu otrzymania upomnienia w sprawie uregulowania zaległej opłaty,
  3. jakość wprowadzanych ścieków nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa lub stwierdzono celowe uszkodzenie albo pominięcie urządzenia pomiarowego,
  4. został stwierdzony nielegalny pobór wody lub nielegalne odprowadzanie ścieków, to jest bez zawarcia umowy, jak również przy celowo uszkodzonych albo pominiętych wodomierzach lub urządzeniach pomiarowych.

Obowiązek odcięcia

Zatem przepis nie nakłada na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązku odcięcia dostaw wody i zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego, gdy zaistnieją okoliczności określone w ust. 1, lecz wprowadza prawo podmiotowe uprawniające – według jego uznania – na wstrzymanie świadczenia usług, z zastrzeżeniem warunków określonych w przepisie. Obowiązek przedsiębiorstwa, polegający na udostępnieniu zastępczego punktu poboru wody przeznaczonej do spożycia, dotyczy wyłącznie wstrzymania świadczenia usług na rzecz odbiorcy (dłużnika), a więc tego, który korzysta z usług na podstawie pisemnej umowy.

Przepis nie rozstrzyga o rodzaju punktu zastępczego, odległości, w jakiej ma być usytuowany zastępczy punkt poboru wody od nieruchomości władanej przez „odciętego“ dłużnika, a także o obowiązku dłużnika zapłaty za wodę pobraną z punktu zastępczego. Nie bez znaczenia do określenia tego punktu jest jednak okoliczność, iż ma on zapewniać jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Lokalne uwarunkowania techniczne mogą zatem decydować o znacznym ograniczeniu rodzajów punktu zastępczego. Zwrot: jeżeli… nie uiścił należności za pełne dwa okresy obrachunkowe następujące po dniu otrzymania upomnienia – oznacza nieuregulowanie przez odbiorcę usług całości wymagalnych należności za usługi (dostawa wody i odbiór ścieków) świadczone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w przyjętych okresach obrachunkowych.

Zatem np. częściowa wpłata dokonana przez odbiorcę usług na poczet należności obejmujących dwa pełne okresy obrachunkowe następujące po dniu otrzymania upomnienia nie jest uiszczeniem opłaty za te okresy i uprawnia przedsiębiorstwo do podjęcia decyzji w sprawie pozbawienia możliwości dalszego korzystania z zaopatrzenia w wodę i odbioru ścieków przez odbiorcę usług. Skoro strony łączy określony stosunek obligacyjny (umowa), to prawidłowe wykonanie zobowiązania przez odbiorcę usług (zapłata za usługę wykonaną przez przedsiębiorstwo w danym okresie obrachunkowym) wymaga, aby świadczenie nastąpiło we właściwym czasie – w tym przypadku – określonym w umowie o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków.

Uchybienie w tej materii (brak wpłaty całości należności za dany okres obrachunkowy) prowadzi do wniosku, że świadczenie nie zostało spełnione. Umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków ma przecież charakter umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 k.c., bo przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zobowiązuje się do dostarczania wody i odprowadzania ścieków, a odbiorca usług zobowiązuje się do zapłaty za świadczone usługi (ekwiwalentność świadczenia).

W sytuacji gdy zostanie naruszona ekwiwalentność świadczenia na skutek nie opłacania przez odbiorcę usług w sposób trwały należności za pobraną wodę i odprowadzone ścieki, przedsiębiorstwu przysługuje prawo odstąpienia od umowy i odcięcia dostaw wody oraz zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego z zachowaniem warunków określonych przez art. 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Skutkiem “decyzji“ przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w sprawie odcięcia dostaw wody i zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego jest obowiązek powiadomienia powiatowego inspektora sanitarnego, wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz odbiorcę usług, co najmniej na 20 dni przed planowanym terminem odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego. Skoro przepis nie rozstrzyga o formie takiego powiadomienia, to należy przyjąć, że doręczenie tej informacji powinno nastąpić w taki sposób, aby odbiorca zapoznał się z jej treścią, względnie miał możliwość takiego zapoznania. Ponieważ obowiązek powiadomienia dotyczy odbiorcy usług, to w przypadku odcięć nieruchomości czy obiektów będących we władaniu innych osób przedsiębiorstwo nie musi powiadamiać o planowanych czynnościach.

źródło: https://robotyziemne.wordpress.com

Inne:

Przyłącze wodociągowe proceduty, koszty, cena

Średnia ocena
5 na 5 gwiazdek. 1 gł.

Powiązane usługi i roboty ziemne

Przyłącze wodociągowe budowa awarie usługi wod-kan projekt
Przyłącze kanalizacyjne budowa awarie usługi wod-kan projekt
<< powrót

W serwisie robót ziemnych stosujemy pliki cookies w celach statystycznych i reklamowych. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa komputerze. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących przechowywania i uzyskiwania dostępu do cookies przy pomocy ustawień przeglądarki. mini-koparka.pl